Dyscalculie is een leerstoornis op vlak van rekenen. Naast het technisch rekenen vergt ook het inzichtelijk rekenen meer inspanning. De rekenstoornis kan onderverdeeld worden in vier categorieën.
Semantische geheugendyscalculie
Bij deze vorm van dyscalculie is het moeilijk om het geleerde op te roepen uit het langetermijngeheugen.
Er is geen automatisatie van reeksen zoals de maaltafels. De oefeningen worden niet opgeslagen en dienen steeds opnieuw uitgerekend te worden.
Procedurele dyscalculie
Deze vorm van dyscalculie heeft te maken met het kortetermijngeheugen. Bij het uitrekenen van sommen, vraagstukken of andere rekenopdrachten wordt er een deel van de werkwijze vergeten en worden er stappen overgeslagen. Er wordt dan opnieuw overgegaan naar beginnende strategieën zoals vingertellen.
Visuo-spatiële dyscalculie
Kinderen met deze vorm hebben het moeilijk om hoeveelheden en waarden van getallen correct te schrijven of te lezen. Ze maken omkeringen zoals 54 - 45. Vaak gaat het visuo-spatiële aspect samen met problemen in het ruimtelijk inzicht zoals kloklezen.
Getallenkennisdyscalculie
Zoals het woord zelf aangeeft, is er bij deze vorm een gebrek aan inzicht in getallen. De inhoud van het getal kan niet gelinkt worden aan concrete objecten waardoor het moeilijk is de waarde van een getal te achterhalen. Ook meetkundige opdrachten oplossen en hoeveelheden aanduiden verloopt moeizaam.
Soms kan de rekenachterstand weggewerkt worden door het aanbieden van doelgerichte therapie en veelvuldig oefenen. Dan wordt er niet gesproken van dyscalculie, maar van een rekenprobleem.
Wanneer het rekenprobleem hardnekkig blijft na intensief oefenen, dan is er sprake van dyscalculie.
Om de impact hiervan te beperken, worden hulpmiddelen zoals een rekenmachine ingezet.
Vaak hebben kinderen met dyscalculie ook een grote kans op dyslexie.
